آنجا که عشق فرمان می دهدمحال سر تسلیم فرود می آورد
دوست داشتم گوشه اي بنشينم
و به گوشه اي از اين آسمان بنگرم
و به نگريستن ادامه دهم
تا آن گاه كه خداوند جان مرا بستاند، بميرم
اما چه كنم باز هم چون او مامور بودم كه
با خلق درآميزم
و با جمع، زندگي به سر برم
دکترعلی شريعتي
دنیا را بد ساختند...............
کسی را که دوست داری ..دوستت ندارد
کسی که تو را دوست دارد..دوستش نداری
اما...!!!
کسی که تو دوستش داری و او هم دوستت دارد
به رسم و آیین زندگانی به هم نمی رسند و این رنج است
زندگی یعنی این
دکتر علی شریعتی
**************
***************
- اگه به کسی فکر کنی، بهش عادت می کنی! اگه به کسی عادت کردی
،دوسش خواهی داشت! ... اگه دوسش داشتی، عاشقش می شی! پس
به من فکر نکن!!! 
-چشم اگر مستی کند، از کاسه بیرونش کنم. دوست اگر دوستی کند، صد
جان به قربانش کنم. 
-من آهنگ غریب روزگارم...غمی سنگین میان سینه دارم...تمام هستیم یک
قلب پاک است...که آن را زیر پایت می گذارم. 
- گفتم تو شیرین منی ، گفتی تو فرهادی مگر؟
گفتم خرابت می شوم ، گفتی تو آبادی مگر؟
گفتم ندادی دل به من ، گفتی تو جان دادی مگر؟
گفتم زکویت می روم ، گفتی تو آزادی مگر؟
گفتم فراموشم نکن ، گفتی تو در یادی مگر؟
خدایا عاشقان را با غم عشق آشنا کن
زغم های دگر غیر از غم عشقت رها کن
تو خود گفتی که در قلب شکسته خانه داری
شکسته قلب من جانا به عهد خود وفا کن
خدایا بی پناهم، زتو جز تو نخواهم
اگر عشقت گناه است، ببین غرق گناهم
دو دست دعا برآورده ام، به سوی آسمان ها
که تا پرکشم به بال غمت،رها در کهکشان ها،به سوی آسمان ها
خواننده: علیرضا افتخاری
لحظه ی سخت رفتنت هیچ چی تو قلب من نبود
نگاه آخرین تو شعر جنون و غصه بود
از التهاب بی کسی پناه آوردم به جنون
زندگی زندونه و بس وقتی نباشه هم زبون
خواستم فراموشت کنم اما خیالت نمی ذاشت
به غیر دیوونه شدن راهی جلو پام نگذاشت
***********
منو هرگز نبخش ای مهربونم
همیشه بد بودم اینو خوب می دونم
منو هرگز نبخش ای مهربونم
همیشه بد بودم اینو خوب می دونم
************
بهتره نشناسی منو
منی که با تو بد بودم
تنها از عشق و عاشقی
شکستنو بلد بودم
لایق بودنت نبود
قلب حقیرم می دونم
حقمه تا آخر عمر
تنهای تنها بمونم
نه،اشکاتو نگه دارنذار برام بریزه
غصه و قلب تنها همیشه در ستیزه
چشمای بی گناهت به من دروغ نمی گن
از این دل شکسته خوشی ها پر کشیدن
رفتی از اینجا اما دلم هنوز باهاته
اشکای سرد غربت بدرقه ی نگاته
خاطره های مرده یخ زده تو وجودم
اینو بدون عزیزم تویی بود و نبودم
نه،اشکاتو نگه دار نذار بریزه
خوب می دونم که چشمات هیچ وقت دروغ نمی گن
نه نمی خوام بدونی شکستم اینجا بی تو
نمی خوام بفهمی غصه زیاده بی تو
خلوتم را نشكن
شايد اين خلوت من كوچ كند
به شب پروانه
به صداي نفس شهنامه
به طلوع آخرين افسانه
و غروبي كه در آن
نقش ديوانگي يك عاشق
بر سر ديواري پيدا شد.
خلوتم را نشكن
خلوتم بس دور است
ز هواي دل معشوق سهند
خلوتم راه درازي ست ميان من و تو
خلوتم مرواريد است به دست صياد
خلوتم تير وكماني ست به دست آرش
خلوتم راه رسيدن به خداست
خلوتم را نشکن
بگو يا رب
چه بد گفتم،، چه بد كردم
كه نزدت خويشتن را ديو و دد كردم
مرا يا رب نمي خواهي،
گناه از تو ،
اگر نفرين به اين دنياي بد كردم
به حرفم گوش كن يا رب ،به دردم گوش كن يارب
اگر بيهوده مي گويم،مرا خاموش كن يا رب
بگو يا رب ،
چه بد گفتم، چه بد كردم
كه نزدت خويشتن را ديو و دد كردم
به جز عشقي كه دردش را به من دادي
به من يا رب چه بخشيدي كه رد كردم
فقط در عاشقي يا رب،
مدد گفتم ،
شدم عاشق،
تمناي مدد كردم
شب مستي اگر يك توبه بشكستم
سحر تكرار توبه، صد به صد كردم
به سيلابم كشاندي، زير و بم ديدم
تحمل در عذاب جذر و مد كردم
برايم آتش دوزخ، فرستادي
برايت لاله ها را در سبد كردم
گرفتي جامه فخر مرا از من
صبورانه كُله را از نمد كردم
نشانم ده اگر يك مور آزردم
اگر يك دانه گندم را لگد كردم
مرا يا رب نمي خواهي،
گناه از تو ،
اگر نفرين به اين دنياي بد كردم
به حرفم گوش كن يا رب ،به دردم گوش كن يارب
اگر بيهوده مي گويم،مرا خاموش كن يا رب
